Na gewenning sterke vogels, die volkomen winterhard zijn. In het begin argwanend en schuw, later neemt de schuwheid wel wat af, maar echt vertrouwelijk met hun verzorger worden ze niet. Vogels brengen veel tijd op de grond door. Hard stemgeluid, in dicht bewoonde woonwijken storend voor omgeving. Vreedzaam tegenover soortgenoten en andere Zuid-Amerikaanse parkieten zoals muisparkieten, langsnavelparkieten en smaragdparkieten, zelfs in de broedtijd. Echter in te kleine volières tijdens de broedperiode vaak agressief tegenover medebewoners. Nestcontrole is moeilijk en alleen mogelijk als men listig te werk gaat. De knaagbehoefte is bij sommige exemplaren sterk, doch ontbreekt bij andere vrijwel geheel. Zeer conservatief in het aanvaarden van voedsel wat ze niet kennen.

Patagonen baden graag.

De Patagonische rotsparkiet is een natuurlijke drager van het gevreesde herpesvirus PPD (Paccheco’s Parrot Disease); de patagonen worden er zelf niet ziek van, maar kunnen de ziekte via de ontlasting overbrengen op andere papegaaiachtigen. Extra voorzichtigheid bij pas ingevoerde vogels is geboden.